دوستای گلم چند وقتیه میکده ی ما شده غمکده!  

تا اطلاع ثانوی  تعطیل!!!

                                                 در تهاجم بازمان

                                        آتش زدم

                                کشتم.                     

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم.

من ز مقصد در پی مقصودهای پوچ افتادم

خوبها

رفتند و خوبی ماند در یادم .

من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت

           عشقم مرد

                       یارم رفت....

گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد

گفتم به باد می دهدم باده نام و ننگ

گفتا قبول کن سخن و هر چه باد باد

                                                          "حافظ"

شیشه ی میخونه رو با سنگ شکستیم

نارفیق!

کن.

(من آدم خوبی نیستم)

که ز همسایگیش سوخت ز غم پیرهنم

بس که رنجور شدم از غمت ای مونس جان

روز دیدار تو ترسم نشناسی که منم

ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من

دلتنگی

 و اندوه و غربت و تنهایی و شاید عشق . با خود گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت. گفتم عشق

را نمی خواهم .ترسیدم و گریختم . رفتم تا پایان هرچه که بود و گم شدم.واین ها پیش از قصه ی

لبخند تو بود.

جای خلوتی بود . وسط نیستی . گفتی:« هستم.» نگریستم ، اما چیزی نبود.گفتم : « نیستی.» باز

 گفتی:« هستم.» بر خود لرزیدم ودردل گفتم نه ، نیستی. این جا جز من کسی نیست . بعد انگار

 گرمای تو در دلم ریخت . من داغ شدم ، گرگرفتم تا گیج شدم.بعد لبخند زدی و من تسلیم

شدم.گفتم:« هستی ! تو هستی! این من هستم که نیستم.» و این هنوز پیش از قصه ی دست های

 تو بود.

وقتی رفتی اندوه ماند و اندوه. از پاره ابرهای هجرباران شوق می بارید و این تکه گوشت افتاده

 در قفس قفسه ی سینه ام را آتش می زد. ومن ذوب می شدم و پروانه ها نه، فرشته ها حیرت

 می کردند .و این وقتی بود که هنوز دست هایت انگشتا ن ام را نبوییده بودند.

و تو رفتی از پیش من و ندیدی خرد شدنم را ... .

« تو هنوز هم برای من هستی »

 
       کاش امشب آخرین نفسهای زندگیم باشه

      میخواهم در آغوش سرد مرگ آرام بگیرم...
      

و من ! ...

رنجور از بودن ....     دلتنگ از بودن ........

به کدامین گناه محکوم ماندنم ؟ !

می خواهم بروم ....

می خواهم رها شوم .......

می خواهم دور شوم ..........

دور ............... دور .................... رهای رها !

دیگر توان ماندن ندارم ......

تمام عمر را به انتظار سپری کردم ........

دیگر نمی توانم ! ..........دیگر نمی توانم!...........

طنین عشق...

ولی صبر من    مجازات داشت...

دفعه بعد هر جا که افتادم همونجادفنم کن

دیگه حوصله بلند شدن ندارم .

امشب شاید چندصدمین شبی ست که تو بر خاک

آرمیده ای و دست محرم باد کاکل هایت را پریشان

می کند.

بی معنی ست اگر بگویم که دلم پیش توست  . تو خود

دل منی که اکنون بر خاک افتاده ای و دیگر نمی تپی.

دل مرده نیستم چرا که برای من هرگز نمرده ای. دلسرد

هم نیستم که تو به خورشید گرما می دهی. چطور

بگویم؟

دل خسته نه

دل ریش هم نه

دل خوشم که تو خوشحال و سرخوشی.

از آن دم که تو آنجا خفتی من تا بحال نخوابیده ام .

از آن لحظه که تو قرار یافتی من آرام نگرفته ام. بی

قراری ام را نگذاشته ام کسی بفهمد

اما تو فهمیده ای لابد...

در این چند شبانه روز...

تو حتما نوازش مدام این نگاه خسته را به روی پیکرت

احساس کرده ای.....

بوی شراب نابت دیوانه کرده ساقی

پيمانه اي به من ده تا جرعه اي بنوشم

گويند ز خويش ما را بيگانه كرده ساقي

مرسی از داش سعید عزیز(کهکشان)

تنهایی هم یه روز میره...

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من - باری- همه از مردن در سرزمینی ست

که مزد گورکن

                 از آزادی آدمی

                              افزون تر باشد...

زندگي را هر چه مي جويم، نمي يابم بجز غم در ميان روزهايش

زندگي زيباست، اما عشق را بايد زدود از آن

زندگي زيباست، اما سوختن زيباتر از آن است

مهرباني كردن و همراه بودن بهر آدمها خطايي بس بزرگ است

جرم من عشق است (عشق)

جرم من تنها شدن، با خود شدن است  

آي ! آدمها، مرگ را با چشم هاي دل ببينيد به تنهايي بينديشيد

تنها در ميان خاك ها...

قصه تلخی ست که از آغازش

بس که آزرده شدم چشم به پایان دارم 

                                  (مرحوم هایده )   

گناه از تو اگر نفرین به این دنیای بد کردم

به جز عشقی که دردش را به من دادی

به من یارب چه بخشیدی که رد کردم

که فریاد بزنند و تو مجبور می شوی که گوش هایت را

محکم بگیری تا فریاد احساس من پرده وجدانت را پاره

نکند...

که اشکی برای از شوق گریستن ندارند. آن هنگامی که موهایم در انتظارت

جولانگاه غبارسربی اندوه گشته و رنگ باخته اند. که چهره ام پر از چین و

شکن شده و از هم نشینی با گونه هایبهاریت شرمساری می کند. که

لبهایم حرارت تنفسهای سوزانت را نمی فهمد. که بازوانم تواندر آغوش

فشردنت را فراموش کرده اند . که قلبم یارای آنچنان تپیدن ها را از دست

داده است.که پاهایم بار سفر بسته اند و راهی دیاری بی بازگشت

شده اند .چه دیر خواهی آمد... چه دیر!